Geschiedenis

Wat voorafging aan de oprichting van de vzw

Marie-Jeanne Frédérique is een stralende zestiger, die haar levenskracht en sereniteit put uit de dieren die zij opvangt. Honden, katten, kippen, papegaaien, een paard, een varken, geiten en een heleboel eenden vormen haar gezin.

Om de regelmatige aanvoer van voedsel voor haar beschermelingen te waarborgen, heeft Marie-Jeanne contact gelegd met restauranthouders die bereid waren haar vrienden te helpen voeden.

Marie-Jeanne verzoekt God haar langer te laten leven dan haar dieren, omdat zij ongerust is over het lot dat hun te wachten zou staan, als zij ooit zou verdwijnen. “Maar,” vertrouwt zij ons toe, “daarboven in de hemel lachen ze blijkbaar om mij, aangezien ik steeds weer nieuwe dieren moet opvangen. Misschien is het voor mij wel een manier om het eeuwige leven te verkrijgen.”

Marie-Jeanne is vegetariër: een keuze die nauw samenhangt met de diepe eerbied die zij koestert voor elk levend wezen. Ze koopt nooit vlees, noch voor zichzelf, noch voor haar dieren.

Ze is discreet, opgewekt, geheel en al toegewijd aan haar dieren. “Maar ik hou ook van mensen, vooral wanneer ik hun hart hoor kloppen. Het hart van dieren klopt ook, en dit vormt een golfbeweging van onophoudelijke liefde.”
 


 
Geboorte van de vzw

In 1959 ziet Fabienne het levenslicht. Reeds op heel jonge leeftijd was zij bijzonder gevoelig voor het belang van eerbied voor het leven. Ze redde noodlijdende dieren en vroeg mij daarbij om hulp. Wij leefden in het teken van liefde voor de schepping. Op vijftienjarige leeftijd besloot Fabienne om vegetariër te worden. Deze alternatieve levenswijze nam ik toen ook aan.

We beschikten over een huis en een ruime tuin. Onze eerste uitgaven waren bestemd voor een stevige omheining, zonder dewelke het onmogelijk zou zijn om dieren een toevluchtsoord te bieden. Vervolgens herstelden we allerlei afgedankte voorwerpen, die we dan verkochten om de kosten voor het voeden en verzorgen van de dieren te kunnen dragen.

Fabienne voltooide haar middelbare studies en behaalde nadien een diploma van regentes in de biologie. Tijdens een examen wist ze te vermijden dat een dier zou worden gedood om aan vivisectie te worden onderworpen. Haar eindwerk, getiteld ‘Waarom zoveel doden?’, was een pleidooi tegen vivisectie. Ze maakte plannen om in de Verenigde Staten een taalopleiding te volgen die haar zou toelaten om te communiceren met mensapen.

Tragisch genoeg werd 1985 een zwart jaar, toen Fabienne een ongeluk kreeg. Tussen mijn dochter en mij was er overeengekomen dat als een van ons beiden zou verdwijnen, de ander het werk zou verderzetten.

Heel wat dieren hebben meer dan een schuiloord gevonden in Galmaarden. Zij leven nu omringd met liefde en respect. Ze hebben allen een naam gekregen en kunnen niet meer geadopteerd worden, ze kunnen enkel nog gesponsord worden.
Heel dat engagement brengt ook bekommernissen met zich mee. Dieren verzorgen kost veel. Met de aankoop van voedsel, het verzekeren van het welzijn van de dieren, de rekeningen van dierenartsen, enz. lopen de uitgaven hoog op. Daarom heb ik deze vzw opgericht. Het doel ervan is de inzameling van fondsen die mij toelaten om hulp te bieden aan de meest weerlozen, in de steek gelaten, mishandelde of uitgebuite dieren.