Persartikelen

Marie-Jeanne Frédérique koestert dierenrusthuis in Galmaarden “ledereen is hier vegetariër”
Het Nieuwsblad dinsdag 9 juni 2002

Een haantje dat vroeger uit de mouw van een goochelaar kwam gekropen, een kip die teenjes mist en een hond wiens poten zijn vergroeid door een leven aan de ketting. Allemaal dieren die ten dode zouden zijn opgeschreven indien er niet zo iemand als Marie-Jeanne Frédérique was geweest. In de tuin achter haar huis in de Dorekensstraat leven honderden dieren en allen dragen ze hun triest geschiedenis met zich mee. Van de uitgeverij Readers Digest kreeg zij voor haar inzet de titel van “Bijzondere Belg”.
Marie-Jeanne Frédérique bekommert zich al haar hele leven om afgedankte of mishandelde dieren. Al was het Marie-Jeannes dochter, Fabienne, die met de opvang begon. Marie-Jeanne Frédérique: « Mijn dochter bracht van jongsaf aan gewonde en achtergelaten dieren mee naar huis. We waren zo begaan met onze dieren dat we toen een afspraak maakten. Als één van ons twee sterft, zal de andere het werk voorzetten. Toen Fabienne in 1985 overleed, heb ik woord gehouden”.
Het dierenrusthuis telt een tweehonderdtal dieren, waaronder 150 kippen, pauwen, geiten, ganzen, honden, katten en een kreeft. Marie-Jeanne Frédérique : « Mijn kreeft Sophie is een geval apart. Een dame vond haar langs de kant van de weg en bracht haar hierheen. Sindsdien is ze al tweemaal van pantser veranderd. De eerste keer dat ik zo een pantser vond, dacht ik dat ze dood was”.

Wijn
Oude en zieke dieren mogen dan wel hulpeloos lijken, soms boezemen ze zelfs Marie-Jeanne nog angst in. Marie-Jeanne Frédérique : « Ooit werd ik gebeld omdat er drie achtergelaten honden in een wei liepen. De dame die me belde had geen angst – een van de honden was een Duitse scheper – en bracht ze naar mijn huis. Maar toen ik er de volgende ochtend alleen voor stond en de honden dienden gevoederd te worden heb ik eerst twee glazen wijn moeten drinken vooraler ik hun kennel durfde binnengaan”.
Nu nog verzorgt Marie-Jeanne haar dieren helemaal alleen. De hokken, de afsluitingen alles bokst ze eigenhandig in elkaar. Marie-Jeanne: “Ik houd me 16 uur per dag met mijn dieren bezig, maar werken heb ik dat nooit genoemd. Eigenlijk ben ik metselaar, schrijnwerker en verver tegelijkertijd, want wie dieren heeft moet ervoor zorgen hé”.
Vegi’s
Het dierenrusthuis in de Dorekensstraat baadt in rust en kalmte. Iedereen lijkt er vredig samen te leven en dat is ook zo. Marie-Jeanne Frédérique : « In dit huis is iedereen vegetariër. Zelfs de katten en de honden leven op vegetarische korrels. Want het is toch maar al te absurd dat je het ene dier zou opofferen om het andere te voeden”. (SVH)

Wie info over vzw Fabienne wil of peter of meter wil worden van een dier kan daarvoor terecht op het nummer 054-32.81.40 of surft naar http://users.swing.be/asbl.fabienne.
 


 
Een rusthuis voor dieren
’t Spuwerke – jg 8 n°15 – dinsdag 20 augustus 2002 – Regionieuws

Galmaarden – Marie-Jeanne voorzitter van de vzw Fabienne heeft reeds vele jaren een rusthuis voor dieren. In haar huis en tuin vangt zij verwaarloosde, oude en zieke dieren op die nergens anders terechtkunnen. Om dit extra in de verft te zetten werd ze door Reader’s Digest de titel van Bijzondere Belg toegekend.

Het rusthuis onstond ongeveer 30 jaar terug toen de dochter van Marie-Jeanne, Fabienne, voor het eerste verwaarloosde dieren mee naar huis bracht.. Moeder en dochter zorgden samen voor de diertjes, tot Fabienne in 1985 plots overleed. Vanaf die dag heeft Marie-Jeanne het werk verdergezet. Het is ergens een manier om bezig te blijven en zich dicht bij haar overleden dochter te voelen. Momenteel heeft ze reeds 150 kippen en hanen, 4 pauwen, 3 parelhoenders, 3 ganzen, een fazant, 3 geiten, 4 honden, 5 katten, 2 papegaaien, 3 exotische vogels, 3 schildpadden en haar kreeft Sophie. De meeste van deze diertjes hebben een zeer ellendig leven achter de rug. Bij haar krijgen ze echter een total ander bestaan. Marie-Jeanne leeft als het ware voor de dieren. Ze weigert ook om dieren te slachten en ze te laten opeten door andere dieren. Zodoende zijn alle beestjes overgeschakeld op vegetarisch eten. Om een beetje uit de kosten te geraken geeft ze een nieuwsbrief uit met het reilen en zeilen van de vereniging. Wie dat wenst kan ook het peter-of meterschap krijgen over een bepaald dier. Voor meer info kan men een kijkje nemen op het internet www.ASBL-FABIENNE.org of bellen naar het nummer 054/328140.
 


 
ASBL Fabienne (EVA)
Eva Het blad dat niet alleen vegetariers boeit, herfst 2003 (Tobias Leenaert)

Fabienne
Farm Sanctuary V.G. is niet het enige toevluchtsoord voor landbouwdieren in ons land. De vzw Fabienne die in Gaalmarden zo’n 150 dieren permanent verzorgt, is een ander voorbeeld. Initiatiefneemster is Marie-Jeanne Frédérique, die het werk en de passie van haar dochter Fabienne verder zet. Fabienne werd geboren in 1959, en hechtte volgens Marie-Jeanne al op heel jonge leeftijd veel belang aan eerbied voor alle leven. Toen ze op haar vijftiende vegetariër werd, volgde haar moeder haar voorbeeld. Samen namen ze steeds meer dieren op in hun grote tuin. De kosten voor voeding en verzorging dekten ze door oude voorwerpen te herstellen en te verkopen. Fabienne behaalde een diploma regentes biologie en zou in de VS een taalopleiding gaan volgen om te kunnen communiceren met mensapen. Ze kwam helaas om bij een ongeluk in 1985. Moeder en dochter hadden elkaar beloofd het werk verder te zetten als een van beiden dit niet meer zou kunnen. Marie-Jeanne hield en houdt haar belofte.

Menselijkheid
Te midden van al die dieren denk ik na over wat het betekent om mens te zijn. Haan Milton, varken Suske, bok Marius, hond Nina en alle anderen… Ze zijn allemaal op een of andere manier slachtoffers van een falen van onze menselijkheid. Guy en Valérie, Fabienne en Marie-Jeanne, Terry en Dave, de mensen van Het Nest – een opvangcentrum in Wechelderzande – en zovele anderen zijn mensen die tegen de stroom ingaan en zorg dragen voor wezens die onze maatschappij doorgaans als objecten beschouwd worden. Hun boerderijen tonen niet alleen dat dieren een ander leven kunnen leiden, maar ook dat mensen anders kunnen denken, anders kunnen handelen, en anders kunnen leven. Hun voorbeelden maaien het gras weg onder de voeten van elk negativisme. Ik denk aan de woorden van Albert Schweitzer: Slechts een heel klein deel van het wrede handelen van mensen is te wijten aan een instinctieve wreedheid. Het grootste deel komt voort uit onnadenkendheid of gewoonte. Daarom zijn de wortels van wreedheid veeleer wijdverbreid dan sterk. Maar de tijd moet aanbreken waarin onmenselijkheid, beschermd door gewoonte en onnadenkendheid, moet wijken voor menselijkheid, geleid door het denken. Laat ons ervoor zorgen dat die tijd komt…
 


 
“IK WIL EEN RUSTHUIS BIEDEN AAN ACHTERGELATEN DIEREN”
Het laaste Nieuws, 5 mei 2000 (Marino Verbeken – Foto Lermyte)

Galmaarden – Verscholen achter een huisgevel in de Dorekensstraat in Galmaarden bevindt zich een heus dierenparadijs. Marie-Jeanne Frederique zet er het werk van haar vijftien jaar geleden overleden dochter Fabienne verder. Zij tracht zoveel mogelijk thuisloze en aan hun lot overgelaten dieren een rustige oude dag te bezorgen. Om dat te kunnen verwezenlijken, heeft ze de vzm Fabienne in het leven geroepen.

“Fabienne had een groot hart voor dieren. Als biologe trachtte ze het leed van de dieren te verzachten. Dieren in nood nam ze in huis op. Ik heb daar graag aan meegewerkt”, vertelt Fabiennes moeder Marie-Jeanne. Vijftien jaar geleden sloeg het noodlot evenwel toe. Fabienne verongelukte in tragische omstandigheden. De dieren die ze op dat moment verzorgde, werden evenwel niet aan hun lot overgelaten. Haar moeder nam die taak met plezier over.

Legkippen
“Sindsdien is het hier een rusthuis voor dieren die te ziek of te oud zijn. Ook dieren die we van de slachtbank hebben hunnen redden, verblijven hier. Zo hebben we hier kippen uit legbatterijen, pauwen, geitjes, een schildpad, een papegaai, honden en katten. Het paard dat hier verblijft, was twintig jaar geleden zelfs ten dode opgeschreven. Het was een paard dat in renwedstrijden werd ingezet. Maar door een blessure aan de poot was het afgeschreven. De dokter zei destijds dat het dier nog één jaar te leven had. Ondertussen woont het hier al twintig jaar. Let wel op. Dit is geen asiel. Hier moeten mensen geen dieren komen halen”.

Duur
Al dit mooie werk heeft wel één schaduwzijde. “De verzorging van de dieren kost veel geld. Het voederen en verzorgen van de dieren, de veearts, … het is allemaal een kostelijke zaak. Daarom heb ik de vzw Fabienne opgericht met het doel wat geld in te zamelen. Ik wil met deze vzw bijstand geven aan de meest weerloze, achtergelaten, mishandelde en uitgebuite dieren.”
Wie Fabienne wil steunen, kan dat door een jaarlijks lidgeld van 365 frank te betalen. Info: 054/32.81.40.
 


 
EEN RUSTHUIS VOOR DIEREN
’T SPUWERKE, 23 april 2001 (Regionieuws)

Galmaarden – In de Dorekensstraat 25 in is een rusthuis voor allerlei dieren ingericht. Onlangs werd een VZW in het leven geroepen om financieel een beetje meer armslag te krijgen. Meer dan 150 dieren leven er een rustige oude dag. Geen enkel dier krijgt vlees op zijn bord. Wie lid wil worden betaalt slechts 1 frank per dag.

Ongeveer dertig jaar geleden begon het allemaal toen dochter Fabienne verlaten beestjes mee naar huis bracht. De vrijgevigheid en medeleven tegenover elk leed veranderde van de ene dag op de andere hun leven. De dieren deelden van dan af hun dagelijks leven en bevolkten hun woning.

Fabienne kreeg een dodelijk ongeluk en plots stond Frederique, de moeder van Fabienne, er alleen voor. Zij wilde het levenswerk van haar dochter verderzetten. “Ik zet je onderbroken werk verder om dit te vervolmaken. Elk leed is onaanvaarbaar en om het te overwinnen volstaat een hart, dat het respect van een levend wezen afdwingt. Het is van belang de meest nederigen lief te hebben, liever dan ze te negeren, minachten of uit te buiten.”

De VZW Fabienne is een rusthuis voor dieren en geen asiel verduidelijkt Frederique ons nogmaals. Hier kunnen oude kippen van hun rustige oude dag genieten, een oud paard dat twintig jaar geleden reeds moest afgemaakt worden, staat nog elke zomer vredig in de boomgaard te grazen. Kippen, pauwen, parelhoenen alle diertjes lopen kakelend door mekaar. Dichter bij de woning heeft men een hok waar de zieke beestjes in verzordg worden. Er lopen ook een tiental katten rond op het domein, de een al wat ouder dan de andere, een poes van 18 jaar of zelfs van 22 jaar oud is hier geen uitzondering. Een viertal honden mogen natuurlijk niet ontbreken in deze bonte mengeling van dieren, Frederique vond vele van deze beestjes achtergelaten en gedumpt door hun baasjes.

Zeer opmerkelijk in dit rusthuis is dat niemand van de bewoners reeds jaren geen vlees meer op het bord krijgt. Nochtans ziet men het zo dat deze beestjes goed gezond zijn.

Frederique is per dag meer dan 12 u. aan het werk om al deze diertjes de nodige verzorging en eten te geven. Eten kopen voor zoveel dieren kost veel geld, daarom doet ze een warme oproep naar mensen om een steentje bij te dragen om verder te kunnen voorzien in het onderhoud van deze achtergelaten, mishandelde en uitgebuite dieren. Lid kan men reeds worden door het storten van 365fr. Per jaar zijnde 1fr. Per dag. Drie maal per jaar krijgen de leden een briefje met de laatste ontwikkelingen in het rusthuis. De VZW Fabienne vindt men in de Dorekensstraat 25 in Galmaarden, Tel en Fax 054/32.81.40. Bankrekening 293-0582437-07. E-mail bs716596@skynet.be. Elke bijdrage hoe miniem ook is steeds welkom.
 


 
PADDEN DOEN HET IEDER JAAR BETER
’T SPUWERKE, 9 april 2001 (Regionieuws)

Galmaarden – Reeds drie jaar is Luc Van Holen bezig met het lot van de padden. Eerder toevallig stelde hij vast dat de padden massaal doodgereden werden ter hoogte van de Hoogstraat in Galmaarden. In 1999 begon Luc eraan in samenwerking met de natuurvereniging VZW DE Mark, om een lage afsluiting te plaatsen in het verlengde van de Hoogstraat. Om de tien maters werd langs de graskant een emmer in de bodem ingegraven. Het was de bedoeling dat de padden op trektocht op deze hindernis stoten en in de emmer terecht komen waar ze niet meer uit geraken. Luc ging dan dagelijks een kijkje nemen en zette de diertjes veilig over de weg. In 1999 werden zo een 70 tal beestjes veilig overgezet, in 2000 waren er dit reeds 253 en voor dit jaar zal het cijfer van 350 waarschijnlijk gehaald worden aldus Luc Van Holen. Hij is samen met enkele andere mensen, Ilse, Marie-Jeanne, in totaal een zestal vrijwilligers ieder jaar opnieuw van plan deze beestjes te helpen. Als hij de evolutie bekijkt van de laatste drie jaar vindt hij het dan ook opmerkelijk wat men met beperkte middelen, als de wil er maar is, kan bereiken. De gemeente Galmaarden beloofde het dit jaar reeds maar was er niet tijdig klaar mee om de nodige verkeersborden te plaatsen. Zodoende zullen de autobestuurders vanaf het volgende voorjaar er niet meer naast kunnen kijken. In de Hoogstraat in Galmaarden is er telkens weer een paddentrek en wij mogen deze lieve beestjes toch niet blijven doodrijden!